Geçen hafta “Dedemin insanları” adlı filmi izledik. Film hakkında birkaç cümle yazmak istedim. Senaryo ve yönetim Çağan Irmağa ait. Irmak senaryoyu kendi dedesinin gerçek yaşam öyküsünden kurgulamış. Filmde Bulgaristan’dan Türkiye’ye göç etmek zorunda kalan bir geniş aileye odaklanmış. O insanların geçmişte bırakıp geldikleri dostuluklara, anılara arkadaşlıklara duydukları özlemi yansıtıyor. Şuan günümüzde de büyüklerimiz geçmişi anlatıp dururlar. Eskiden böyleydi eskiden şöyleydi der dururlar. Onlarda bulundukları zaman dilimini geçmişle kıyaslar dururlar. Geçmişti olan dostçukları, komşuluk ilişkilerini ballandıra ballandıra anlatırda dururlar. İş sebebiyle bir süre İstanbul’da konaklamam bu değişimi bana fazlası ile hissettirdi. Şuan ailemin yaşadığı şehirde, helede ramazan ayında akşam herkes yaptığı yemekten bir tabakda komşusuna gönderiyor bir anda sofranız zengin bir menüye dönüşüyor. İstanbul büyük şehir kalabalık şehir ama bir o kadar da insanlar yalnız ve bireysel yaşadığı bir yer. Bir yıldır oturduğumuz apartmanda sadece bir komşumuz kapımızı çaldı, oda banyodan su sızdırıyormuş bunu söylemek için kapımızı çalmıştı . İstanbul’un bazı semtlerinde akraba ve mahalle birlikteliğini görebiliyoruz ama lüks semtlere doğru gidildikçe bunu görmek malesef zorlaşıyor. Yeni yaşam şartlarıda bunu tetikliyor biraz. Çok hızlı yaşıyoruz öyleki bırakın çevremizi çoğu zaman kendimize bile zaman ayıramıyoruz. Hele de büyük şehirdeyseniz iş, ev ve trafik üçgeninde hayat sıkışıp gidiyor.

Bir filmden hangi konulara girdik .

Dedemin İnsanları – Fragman – Çağan Irmak from Burak Nebioğlu on Vimeo.