Bugün 6:30’da uyandım. Evde nöbetçilik sırası da bendeydi. Sabah erken dersi olan arkadaşlar vardı kahvaltıyı hazırladım. Kahvaltıdan sonra php de yeni başladığım bir deneme projesi üzerine çalışmaya başladım.

Okula gitme vakti de gelmişti. Hızlıca üzerimi giyindim yola koyuldum. İlk ders yönetim muhasebesiydi. Ders hocası geç kalınmasından hoşlanmıyordu hızlıca yola koyuldum. Dolmuş durağından dolmuşa bindim. Neyse ücreti verim diye elimi arka cebime attım cüzdan yok neyse diğer cebimdedir diye onu kontrol ettim gene yok hangi cebi yokladıysam cüzdan yoktu. O an şok oldum ne yapacağımı şaşırdım. Cüzdanımı evde unutmuşum. Arkaya baktım belki tanıdık biri vardır diye birde baktım sınıftan biri ama bana çok uzaktı arka taraflara oturmuştu, aksilik ya birde en öne şoförün yanına oturmuşum. Ne yapsam ne yapsam diye düşünüyorum arkaya doğruda bağırılmaz ki herkes duyardı. Neyse aklıma bir fikir geldi telefona yazı yazıp arkadaşa uzatmak. Mesaja aynen şunu yazdım; “Ebru yanında 5 ytl var mı cüzdanımı evde unutmuşum acele ile çıkınca. Ben sana okulda arkadaşlardan alıp veririm. “ Neyse ki Ebru beni bu durumdan kurtardı. Bundan sonra evden çıkarken ilk kontrol edeceğim şey cüzdan olacak.